Home

Geschiedenis reanimatie

Om de huidige protocollen en richtlijnen op het gebied van reanimatie te waarderen en begrijpen, is het belangrijk om te weten hoe de procedure en richtlijnen zich in het verleden hebben ontwikkeld. Kennis en inzicht in de geschiedenis van de reanimatie helpen technieken en technologie op een juiste wijze te bezien. Met bronvermelding onder de tekst.

Vroeger – Warmte methode
Wanneer de ademhaling en circulatie niet goed functioneren en het metabolisme verminderd, daalt de lichaamstemperatuur. In de vroege jaren, werden hete as en koude op de borstkas van een slachtoffer gelegd om ze weer aan het ademen te krijgen en te proberen de hartslag weer op gang te brengen. Wanneer een slachtoffer alleen bleek te slapen, was deze methode zeer succesvol, echter bij een ‘echte’ adem/circulatiestilstand werd met deze methode nooit succes behaald.

Vroeger – Methode van geseling
Door het succes van deze procedure, namen landelijke reanimatie training organisaties de methode op. De initiële stappen moesten worden doorlopen om te bepalen wat het bewustzijnsniveau van een slachtoffer was. In de vroege jaren pijnigde hulpverleners een slachtoffer om iemand te stimuleren een reactie te geven.

1530 Blaasbalg methode
Helaas hadden vroeger niet veel mensen een blaasbalg, gebruikt om een vuurt op te stoken, bij zich. Toch is het succes van deze procedure de aanleiding geweest voor sommige producenten om dit verder te onderzoeken wat resulteerde in het ontstaan van de beademingsballon. Medische wetenschappers wisten in die tijd niet date en hyperextensie van het hoofd nodig was een adequate ademweg te creëren.

1711 Berokings methode
Volgens de literatuur werd er rook in de blaas van een dier geblazen en daarna in het rectum van een slachtoffer. Deze methode werd succesvol toegepast door Noord Amerikaanse indianen en Amerikaanse kolonisten. De procedure werd in 1767 in Engeland geïntroduceerd.

1770 Inversie methode
Omstreeks 1770 moest personeel van de reddingsbrigade groot en sterk zijn. Om de reanimatieprocedures van die tijd goed uit te kunnen voeren. Er werden stangen aan de reddingsposten gemonteerd. Wanneer een slachtoffer gered was, bond de hulpverlener het slachtoffer met beide enkels bij elkaar. Het slachtoffer werd ondersteboven aan de stang gehangen op en neer gelaten, met als doel lucht in en uit de longen te kunnen brengen.

1773 Methode met de ton
In een poging lucht in en uit de longen van een slachtoffer te persen. Legde de hulpverlener het slachtoffer over een ton heen en rolde het slachtoffer heen en weer. Dit zou drukverschil in de borstkas van een slachtoffer teweegbrengen met als gevolg luchtverplaatsing.

1803 Russische Methode
De Russische methode was bijzonder moeilijk uitvoerbaar voor reddingsbrigadepersoneel in de zomer op het strand. Het idee was het metabolisme van een slachtoffer omlaag brengen, door het te laten afkoelen onder een lag sneeuw of ijs. Helaas realiseerde de medische wetenschappers zich in die tijd niet, dat het meeste kritisch orgaan welke moest afkoelen om verlaging van het metabolisme te verkrijgen de hersenen waren.

1812 Dravend paard methode
Vandaag de dag worden hulpverleners van de reddingsbrigade uitgerust met een beademingsmasker en handschoenen om veilig te kunnen werken, fluitjes, reddingslijnen en zonnebrillen behoren bijna tot de standaard uitrusting. In 1812 werden hulpverleners van de reddingsbrigade voorzien van een paard. Wanneer een slachtoffer uit het water gered was, bond de hulpverlener het slachtoffer vast op de rug van het paard. Hulpverleners lieten vervolgens het paard over het strand draven. Hiermee werd alternatieve compressierelaxatie bereikt tengevolge van het op en neer hobbelen van het slachtoffer. Deze procedure werd in Amerika verboden in 1815 omdat burgers op schone stranden wilden recreëren.

1950 Mond-op-mond beademing
Gedurende de tweede wereldoorlog werd mond-op-mond beademing toegepast in het Amerikaanse leger. In 1950 werd door het Amerikaanse rode kruis een stevige campagne gevoerd om zoveel mogelijk Amerikaanse burgers te trainen. Als uitbreiding van deze training werd in 1960 reddingsbrigadepersoneel getraind in mond-op-mond beademing in het water

1960 Ontwikkeling van de reanimatie
De handelingen hartmassage en beademing, bekend als reanimatie zijn voor het eerst in 1960 geïntroduceerd door Dhr. Kouwenhoven. Kritische succesfactor bij deze techniek was het ontvangen van zuurstof door de hersenen, welke door minimale bloedcirculatie getransporteerd werd. Op basis hiervan zijn nationale en internationale richtlijnen op het gebied van reanimatie ontstaan.

1973 Reanimatievaardigheden van de burgers
Gedurende de Vietnam oorlog instrueerden het Amerikaanse leger de burgers voor het eerst in de reanimatievaardigheden. Hierna begonnen het Amerikaanse rode kruis en de Amerikaanse hartstichting(AHA) grote campagnes om zoveel mogelijk Amerikaanse burgers te laten reanimeren. In Duitsland werd deze methode alleen maar toegepast door getraind personeel(rode kruis, Maltezer hulpdienst) Pas de laatste jaren is reanimatie-instructie op grote schaal onderdeel van eerste hulp cursussen.

1990 Nieuwe reanimatie methode ACD methode
In 1990 kreeg een man uit Californie een hartstilstand in het bijzijn van een college, die niet bekend was met de reanimatieprocedures. In plaats van zijn handen te gebruiken, gebruikte hij een zuigapparaat, waarmee oorspronkelijk buizen gereinigd warden. Het arriverende ambulancepersoneel verbaasde zich over het effect van deze methode. Onmiddellijk werd onderzocht wat het effect van zuig apparatuur in een reanimatiesituatie was. De ACD methode werd ontdekt, Actieve Compressie Decompressie (ACD). Door de decompressie vult het hart zich passief met bloed. In een echte reanimatie-situatie is geen succes mogelijk zonder een intubatie. Ook om aspiratie te voorkomen dient er te worden geintubeerd.

1990 De VEST reanimatie methode
bij deze reanimatie methode wordt het slachtoffer een pneumatisch vest aangedaan. Dit vest bouwt wisselende drukken op, met hetzelfde effect als thoraxcompressie. Omdat er veel technische zaken bij komen kijken, zoals oa. het aan en afvoeren van perslucht voor het vest, is deze methode niet echt bruikbaar in spoedsituaties.

1990 Nieuwe reanimatie methode – buik resuscitatie
Tijdens de buik resuscitatie drukt een hulpverlener intermitterend op de buik. Voor deze methode is een tweede hulpverlener nodig om de thoraxcompressie te verzorgen, tijdens de decompressie van de buik. Dit veroorzaakt een toename van de druk in de aorta tengevolge van een grotere ‘veneuze return’ Door het grotere gevaar van aspiratie moet een slachtoffer zijn geintubeerd.

1998 Vroege Defibrillatie (AED)
Recent is het gebruik van een Automatische Externe Defibrillator toegestaan in Duitsland, zelfs voor personen zonder medische opleiding of ervaring. Een basiscursus AED-bediener, In geval van ventrikelfibrillatie is een AED het meest effectief.

Bronvermelding:
Deels overgenomen van Gerry Dworkin – Lifesaving Resources http://www.lifesaving.com (Engels, met afbeeldingen).
Tekst overgenomen van de site “AED redt levens”.



© 2018 Stichting AED Biddinghuizen - Disclaimer - Sitemap - Realisatie: Sybit | Software op Maat

Realisatie: Sybit - Software op Maat